نقاط التفتيش وواقع نگرانکننده زنان
حادثه تعرض لیلی مقطری به آزار در یک نقطه بازرسی تحت کنترل اداره امنیت باجل، واقعیت نگرانکنندهای را برای زنان در مناطق تحت سلطه حوثیها به نمایش میگذارد. این نقاط بازرسی به مکانهایی برای ترس و نگرانی روزمره تبدیل شدهاند.
نقاط بازرسی؛ تهدیدی دائمی
شهادتهای زنان از صنعا و دیگر استانها نشان میدهد که نقاط بازرسی حوثیها مانع روانی و امنیتی برای جابهجایی زنان ایجاد میکند. این نقاط بازرسی شامل بازجوییهای طولانی و رفتارهای توهینآمیز است که احساس دائمی «متهم بودن» را در زنان به وجود میآورد.
بسیاری از زنان بیان کردهاند که حتی فکر کردن به خروج از خانه، بار مضاعفی بر دوش آنها میگذارد. آنها نمیتوانند نوع آزار یا وضعیت روحی نیروهای امنیتی را پیشبینی کنند.
انتهاکها در نهادهای رسمی
انتهاکها تنها به خیابانها محدود نمیشود، بلکه به نهادهای رسمی و ادارات نیز سرایت کرده است. این انتهاکها شامل:
- بازداشتهای غیرقانونی
- اخاذی مالی
- تهدیدهای روحی
- محدودیت در فعالیتهای اجتماعی و مدنی
سازمانهای حقوق بشری محلی و بینالمللی تأکید میکنند که در سالهای اخیر، الگوهای متعددی از این انتهاکها علیه زنان در مناطق تحت کنترل حوثیها ثبت شده است. این در حالی است که هیچ نهاد مستقلی برای حمایت از قربانیان وجود ندارد.
سکوت ناشی از ترس و انگ
فعالان حقوق زنان میگویند که بسیاری از زنان به دلیل ترس از انتقام یا انگ اجتماعی، از گزارش انتهاکها خودداری میکنند. این ترس به ویژه زمانی تشدید میشود که متجاوز بخشی از نیروهای امنیتی یا نظامی حوثیها باشد. این وضعیت، مواجهه با مشکل را برای قربانیان تقریباً غیرممکن میسازد.
یک فعال از صنعا میگوید: «بسیاری از زنان ترجیح میدهند سکوت کنند زیرا هزینه مواجهه بسیار بالاست.»
عدالت غایب و اعتماد از دست رفته
تیسیر قاسم، وکیل، اشاره میکند که بزرگترین مانع برای زنان، نه متن قانونی، بلکه محیط اطراف آن است. او میپرسد: «چه کسی از من محافظت میکند اگر صحبت کنم؟» او تأکید میکند که عدالت باید با فراهم کردن محیطی امن آغاز شود تا زنان بتوانند بدون ترس از انتقام، مظالم خود را بیان کنند. این شرایط در مناطق تحت کنترل حوثیها وجود ندارد.
ترس تنها مختص زنان نیست، بلکه کل جامعه را در بر میگیرد. بسیاری از افراد به دلیل ترس از مواجهه با قدرت و نفوذ، سکوت را انتخاب میکنند. این موضوع به گفته شهروندان صنعا «میتواند بسیار پرهزینه باشد.»
حقوقی که با جنگ از بین نمیرود
حقوقدانان تأکید میکنند که حفاظت از زنان نباید به خطابات سیاسی وابسته باشد. آنها میگویند که حقوق زنان نباید به بعد از جنگ موکول شود، بلکه بخشی جداییناپذیر از مسئله انسانی در یمن است.
این حقوقدانان هشدار میدهند که ادامه سکوت به مجرمان احساس امنیت میدهد و این امر به تکرار انتهاکها منجر میشود. در مقابل، افشای حقایق و پاسخگویی، اولین گام به سوی تحقق عدالت است.
داستان لیلی مقطری سؤالی بزرگتر را مطرح میکند: چند داستان مشابه دیگر هنوز در سایه ترس و پشت درهای بسته باقی ماندهاند؟ انتهاکی که بدون مجازات باقی میماند، به هر زنی پیام تهدید میدهد. قربانی که امروز صحبت میکند، نه امتیاز میطلبد، بلکه حق طبیعی خود را میخواهد؛ حق اینکه به عنوان یک انسان مورد احترام قرار گیرد و قانونی برای حمایت از او در زمان خطر وجود داشته باشد.
این مطلب از نقاط بازرسی حوثیها و انتهاکهای حقوق زنان در قناة اليمن الفضائية منتشر شده است.
برای دنبال کردن اخبار به زبان عربی
